نمایشگر EXIF عکس و اطلاعات فایل

دوربین‌ها و گوشی‌ها کنار پیکسل‌ها دسته‌ای یادداشت می‌نویسند. این دسته که EXIF نام دارد، زمان گرفتن عکس، دستگاهی که آن را گرفته، و مقدار دیافراگم و سرعت شاتر را ثبت می‌کند. بسته به تنظیمات شما، مختصات محل و شماره سریال بدنه دوربین را هم با خود می‌آورد.

گرفتاری اینجاست که این یادداشت‌ها معمولاً از کپی کردن و فرستادن جان سالم به در می‌برند. روی صفحه دیده نمی‌شوند اما در فایل می‌مانند. برای آنکه بدانید گیرنده چه می‌بیند، نخست خودتان باید بتوانید ببینید.

اگر مختصات موجود باشد، آن نقطه روی نقشه علامت می‌خورد. عددهای خشک در نگاه نخست چیزی نمی‌گویند، اما نقشه بی‌درنگ پاسخ می‌دهد: آیا اینجا جلو خانه من است، محل کارم، یا در مدرسه فرزندم؟

گوشی‌ها وقتی اجازه موقعیت روشن باشد، به‌طور پیش‌فرض مختصات می‌نویسند. برخی پیام‌رسان‌ها آن را حذف می‌کنند و بسیاری دیگر همان‌طور پیش می‌فرستند. نشانی خانه از عکس آگهی فروش یا از یک نوشته وبلاگی از همین راه بیرون می‌رود.

کشیدن نقشه این مختصات را به سرویس نقشه می‌فرستد. خود فایل هرگز از مرورگر شما بیرون نمی‌رود، اما کاشی‌های نقشه باید از سرور نقشه بیایند. اگر نمی‌خواهید مختصات را به کسی بگویید، فقط عددها را بخوانید.

دوربین‌ها یک پیش‌نمایش کوچک جاسازی می‌کنند تا عکس‌ها در گالری تند ورق بخورند. عکس را می‌برید یا چهره‌ای را می‌پوشانید، اما بعضی ویرایشگرها آن پیش‌نمایش را هرگز از نو نمی‌سازند. نسخه قدیمی همان‌جا در فایل می‌ماند.

چهره‌هایی که گمان می‌رفت پوشانده شده‌اند و گوشه‌هایی که گمان می‌رفت بریده شده‌اند، از همین بندانگشتی‌ها دوباره بیرون آمده‌اند. برای همین وقتی فایلی چنین تصویری دارد، بیرون کشیده و کنار عکس نشان داده می‌شود. دیدنش از شنیدنش سریع‌تر است.

Word و Excel و PowerPoint نام نویسنده را درون فایل می‌نویسند. کسی که آن را ساخته، کسی که آخرین بار ذخیره کرده، نام شرکت، تعداد ذخیره‌ها و مجموع زمانی که سند باز بوده، همه آنجاست.

به همین دلیل است که پیشنهادی بازاستفاده‌شده از شرکتی دیگر هنوز نام همان شرکت را با خود دارد، و گزارشی که در واپسین لحظه تحویل شده مجموع سه دقیقه ویرایش را نشان می‌دهد. PDF هم فرقی ندارد: خانه موتور تولید می‌گوید کدام برنامه فایل را ساخته و از روی چه چیزی.

HWPX که قالب واژه‌پرداز کره‌ای است، XML فشرده در zip است و به همان شیوه خوانده می‌شود. فایل‌های ‎.hwp‎ پیش از ۲۰۰۷ ساختار دیگری دارند و هنوز خوانده نمی‌شوند.